Όταν οι Έλληνες μετανάστες κατέφθασαν στη Νέα Υόρκη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα “κουβάλησαν” μαζί τους, τί άλλο απο την αγαπημένη τους συνήθεια, τον καφέ. Και όταν λέω τον καφέ δεν εννοώ τον καφέ σαν υλικό οφ κρός, αλλά τον καφέ σαν αδιάσπαστο μέρος της καθημερινότητάς τους. Έτσι “γεννήθηκαν” τα πρώτα ελληνικά diners αλλά και οι πλανόδιοι πωλητές καφέ. Το 1963 η εταιρία με την επωνυμία Sherri Cup Company σκέφτηκε να φτιάξει κυπελλάκια για τον καφέ “to go”  που θα “τραβούσαν” τους Έλληνες μικροπωλητές. Ο τότε διευθυντής marketing της εταιρίας Leslie Buck σχεδίασε ένα μοτίβο που αποτελούταν απο μπλέ και άσπρο χρώμα (d’oh το γιατι) και έγραψε πάνω με αρχαιολληνικούς χαρακτήρες “WE ARE HAPPY TO SERVE YOU” σε μουσταρδί χρώμα προσθέτωντας κάτω απο τα γράμματα και 3 αχνιστές κούπες καφέ. Το logo ολοκλήρωναν τα σχέδια δύο αγγείων που τοποθετήθηκαν εκατέρωθεν και το περίγραμμα που είχε το σχήμα του μαίανδρου. Κανένας εώς τότε αλλά και μετέπειτα δεν έχει καταφέρει να συλλάβει ως ιδέα,ή εικόνα την “ταυτότητα” της πόλης με τόση επιτυχία. Για περίπου μισό αιώνα η Νέα Υόρκη έχει “υιοθετήσει” το ποτηράκι αυτό – “έχουμε χρησιμοποιήσει ώς και 15 εκτομμύρια απο αυτά σε ένα μήνα”. Έχει γίνει τόσο διάσημο πλέον που όπως προανέφερα, χρησιμοποιείται στις περισσότερες ταινίες / σειρές που γυρίζονται στη Νέα Υόρκη καθαρά και μόνο ώς σύμβολο της πόλης. Τα ποτηράκια αυτά πλέον κάνουν τη Νέα Υόρκη…Νέα Υόρκη.

Τα ποτηράκια αυτά λοιπόν έχουν στη Νέα Υόρκη ό,τι είναι ο μαίανδρος στην Ελλάδα! Το σχέδιο υπάρχει επίσης σε ό,τι μπορείς να φανταστείς. Απο τα ίδια τα ποτηράκια (!!!) που μπορείς να αγοράσεις σε δεκάδες και εικοσάδες μέχρι σε πορτοφολάκια, ρολόγια, αλλά και τεράστια ομοιώματα του ποτηριού ύψους 30 εκατοστών!!!

Proud to be Greek λοιπόν γι’απόψε και ας είναι για τη ρεμπελιά μας, γιατι ΝΑΙ κύριέ μου, αγαπάμε κι εμείς το καθημερινό καφεδάκι μας και ας το κοροιδεύουμε με την πρώτη ευκαιρία!!!

Σύντομα, o Deathwing Destroyer θα επιστρέψει στην Azeroth, με την έκρηξη του από Deepholm (το Deepholm είναι μια δύνη που βρίσκετε στο κέντρο του χάρτη της Azeroth όπου οι τιτάνες φυλάκισαν τον Deathwing). Ο Deathwing θα χωρίσει τον κόσμο, αφήνοντας ένα ελκώδεις πλήγμα σε όλες τις ηπείρους. Δεδομένου ότι οι Horde και οι Alliance βρίσκονται στη μέση του αγώνα για το επίκεντρο του τον κατακλυσμόυ, τα βασίλεια της Azeroth θα μάρτυρούν σεισμικές μετατοπίσεις στην εξουσία, καθώς και η εμφάνιση των ήρωων που θα ανεβαίνουν για την προστασία του σημαδεμένου και σπασμένου κόσμου από την απόλυτη καταστροφή.

Πέρα από την νέα ιστορία 2 ακόμα “races” θα μπουν στο παιχνίδι, οι Goblins για τους Horde και οι Worgen για τους Alliance. Ο χαρτης της Azeroth θα αλλάχει για πάντα και οι παίκτες θα βρεθούν σε ένα ολοκαίνουριο περιβάλλον. Το μεγιστο Level θα είναι τα 85, οι παίκτες θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα flying mount τους στην Azeroth, θα υπάρχουν νέες διασταυρώσεις κλάσης και φυλής, το Shadowfang Keep καθώς και τα Deadmines θα υπάρχουν πλέον και ως Heroic Dungeons, νέα Raids και Dungeons, νέες περιοχές, καινούρια skills, talents, και professions, ένα εντελώς καινούριο χαρακτιριστικό το “Path Of The Titans” θα κάνει την εμφανισή του και θα είναι κατα κάποιο τρόπο ένα talent way όπως τα κλασσικά  talents για διαφοροποιηθούν ακόμα περισσότερο οι ήρωες. Θα υπάρχουν καινούρια BGs (Battle grounds) και ένα νεο σύστημα leveling για τα Guilds καθώς και νεα Achievments και πιθανότατα επιτέλους θα μπορούν κάπως να αξιοποιηθούν αυτά τα αναθεματισμένα Achievment Points.

Γενικά το παιχνίδι αποκτά ισσοροπία κυριως με τα 2 νέα Races αφού οι Alliance  θα καταφέρουν να έχουν μια μικρή δόση από Horde με τους Worgen και οι Horde θα έχουν ένα “μικρό πραγματάκι που γαμάει” οπως χαρακτιρίζουν τους Gnome!

Η κυκλοφορία του παιχνιδιού δεω έχει ανακοινωθεί ακόμα αλλά αναμένεται μεσα στους πρώτους μήνες του 2010 όπως ακούγετε μέσα στο παιχνίδι και αυτό φαίνεται και από την διαμόρφωση του εξοπλισμού των ηρώων με τα νεα Tier 10 που θα εισαχθούν στο παιχνίδι με το καινούριο patch 3.3 όπου καταργούνται τα Daily Heroics και πλέον θα υπάρχουν Weekly Raids έτσι το gear θα είναι πιο δύσκολο να το πάρεις αλλά θα είναι και πιο καλό.

Οι AC / DC είναι ένα αυστραλιανό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το Σίδνεϊ το 1973 από Σκωτσεζους της Αυστραλίας, τα αδέρφια Angus και Malcolm Young (Angus & Malcom  McKinnon Young).  Αν και το συγκρότημα ταξινομείται συνήθως ως hard rock και θεωρείται πρωτοπόρος των βαρέων μετάλλων, αυτοί ταξινομούσαν πάντα τη μουσική τους ως rock ‘n’ roll.

Η μπάντα υπέστη πολλές line-up αλλαγές πριν από την κυκλοφόριση του πρώτου τους  άλμπουμ, High Voltage, το 1975. H Σύνθεση παρέμεινε σταθερή μέχρι την αντικατάσταση του μπασίστα Mark Evans από τον Cliff Williams το 1977.  Η μπάντα που καταγράφει ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία με το άλμπουμ Highway to Hell το 1979. Αλλά στης 19 Φεβρουαρίου 1980 ο “πρώτος” τραγουδιστής και  συνθέτης Bon Scott πέθαινει μετά από μια νύχτα μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ απο αναρώφιση.

Η ομάδα εξέτασε εν συντομία την διάλυση του συγκροτήματος, αλλά σύντομα ο πρώην τραγουδιστής των Geordie, Brian Johnson είχε επιλεγεί για να αντικαταστήσει τον Scott. Αργότερα εκείνο το έτος, η μπάντα κυκλοφόρησετον δίσκο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις σε άλμπουμ, με τίτλο Back in Black.

Ένα τραγούδι γραμμένο, από όλη την μπάντα και το νέο μέλος της Brian Johnson, για τον Bon Scott. “Θέλαμε ένα τραγούδι που να μας θυμίζει τον Βon αλλά να έχει δύναμη, να διλώνει την επιστροφή μας και να μην είναι καταθλυπτικό” δήλωσε ο “πρώτος” κιθαρίστας Angus Young και αυτό ήταν το “Back in Black”.

Επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, “For Those About To Rock, We Salute You”, το οποίο ήταν το πρώτο τους άλμπουμ που πήρε την πρώτη θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι AC / DC είχαν μια πτώση δημοτικότητας
αμέσως μετά τον ντράμερ Phil Rudd ο οποίος απολύθηκε το 1983 και αντικαταστάθηκε από τον μελλοντικό Dio ντράμερ Simon Wright. Ο Phil Rudd επέστρεψε το 1994 (αφού ο Chris Slade κλήθηκε να εγκαταλείψει υπέρ του) και συνέβαλε με το 1995 στο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο Ballbreaker. Το 1991 πραγματοποιούν ένα από τα καλίτερα τους live, και ένα απο τα καλλίτερα live στον κόσμο, στο Donington στην Αμερική.

Το επόμενο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2000 με τίτλο “Stiff Upper Lip” και έτυχε να έχει ευνοϊκή υποδοχής από τους κριτικούς. Πιο πρόσφατο άλμπουμ του συγκροτήματος, είναι το Black Ice, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 2008 και συνοδεύτηκε από μια τεράστια περιοδία μέσα στα πλαίσια της οποίας ήρθαν και για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Από το 2008, οι AC / DC έχουν πουλήσει πάνω από 200 εκατομμύρια άλμπουμ σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 71 εκατομμύρια άλμπουμ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Back in Black έχει πουλήσει περίπου 45 εκατομμύρια κομμάτια σε όλο τον κόσμο, καθιστώντας το υψηλότερο σε πωλήσεις άλμπουμ από κάθε ζώνη και το 2ο υψηλότερο σε πωλήσεις άλμπουμ στην ιστορία, πίσω από “Thriller” του Michael Jackson.

Το άλμπουμ έχει πωλήσει 22 εκατομμύρια μόνο στις ΗΠΑ, όπου είναι το πέμπτο κατά σειρά υψηλότερο σε πωλήσεις άλμπουμ. Οι AC / DC κατατάσσονται τέταρτοι στην λίστα του VH1 μέσα στους «100 μεγαλύτερους καλλιτέχνες του Hard Rock”  και η μπάντα πήρε το όνομά του έβδομου “Greatest Heavy Metal Band όλων των εποχών» από το MTV.  Το 2004, το συγκρότημα κατετάγη αριθμό 72 στη λίστα του περιοδικού Rolling Stone (το πιο καταξιομένο μουσικό περιοδικό στον κόσμο) των «100 μεγαλύτερων καλλιτέχνων όλων των εποχών”.

Ακόμα είναι μια από τις ελάχιστες μπάντες ανάμεσα σε group ή ακομα και ανεξάρτητους καλλιτέχνες που έχει την δικιά της οδό με τίτλο, φυσικά,  AC/DC Lane. Η “AC/DC Lane” είναι ένας δρόμος στη Βικτώρια της Μελβούρνης. Είναι ένα μικρό, στενό, που “κοιτάει” προς το νότο από το Flinders Lane μεταξύ Exhibition Street και Russell Street και βρίσκεται στην κεντρική επιχειρηματική περιοχή της Μελβούρνης.

Το 3D graffiti, είτε πρόκειται για κιμωλία ή μπογιά, είτε πάνω σε τοίχους είτε στο δρόμο, αντιπροσωπεύει ένα νέο τρόπο συνδυασμού της γνώσης που απορρέει από τεχνικές ζωγραφικής της Αναγέννησης μαζί με τις καταπληκτικές μοντέρνες τεχνικές που χρησιμοποιούνται στις μορφές τέχνης πάνω στο δρόμο. Αυτοί οι 3D καλλιτέχνες δίνουν πραγματικά ένα διαφορετικό νόημα στα graffiti, αυτό που αποκλίνει από τις συμβατικές ερμηνείες.

Καλλιτέχνες σαν τον Kurt Wenner, Eduardo Relero και Tracy Lee Stum, δημιουργούν τέτοιο υπέροχο “street art”, που είναι αδύνατον να περάσεις από εκεί χωρίς να σταματήσεις και να απορροφηθείς στον κόσμο που έχουν δημιουργήσει πάνω στην άσφαλτο ή σε οποιαδήποτε άλλη στερεή επιφάνεια.

Kurt Wenner:

Λίγα λόγια: Ο Kurt Wenner, πρώην εικονογράφος της NASA, έχει την ικανότητα να μετατρέπει τον κλασσικισμό της Αναγέννησης σε μορφή τέχνης στο δρόμο. Θεωρείται πια, από τους καλύτερους -αν όχι ο καλύτερος- αναμορφικούς καλλιτέχνες στην ζωγραφική των δρόμων. Τα έργα του εμφανίζονται πια σε διαφημίσεις, ταινίες και σε ντοκιμαντέρ.

Edgar Muller & Manfred Stader:
Λίγα λόγια: οι Stader και Muller είναι μια γερμανική ομάδα από ζωγράφους των δρόμων. Η περισσότερη από τη δουλειά τους είναι τρισδιάστατο αναμορφικό στυλ αλλά και οι δύο τους συχνά δημιουργούν παραδοσιακές ζωγραφιές με τέτοιο στυλ που μιμούνται τη λεπτομέρεια και το ρεαλισμό από τις περιόδους της Αναγέννησης και Μπαρόκ. Έχουν κερδίσει αρκετούς διαγωνισμούς και παράλληλα διδάσκουν ζωγραφική του δρόμου σε πανεπιστήμια.

Julian Beever:
Λίγα λόγια: master της αναμορφικής τεχνικής, χρησιμοποιεί κιμωλίες και τελειοποιεί την τέχνη του από τα μέσα της δεκαετίας του 90′. Κάθε δημιουργία του Julian παίρνει περίπου μία ολόκληρη μέρα για να ολοκληρωθεί και από την επόμενη εξαφανίζεται, είτε γιατί η βροχή το αφαιρεί σιγά σιγά ή επειδή καταπατείται από τους περαστικούς. Στον Άγγλο καλλιτέχνη έχει δωθεί το ψευδώνυμο “Pavement Picasso” (Πικάσσο του Πεζοδρομίου). Ο Julian συνεχίζει να εργάζεται σε όλον τον κόσμο.

Tracy Lee Stum:
Λίγα λόγια: η Tracy Lee Stum θεωρείται ευρέως ως μία από τις καλύτερες και πιο αξιόλογους καλλιτέχνες του δρόμου. Ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο και παίρνει μέρος σε φεστιβάλ και διαγωνισμούς, καθώς κατέχει και το ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη ζωγραφιά σε δρόμο από ένα άτομο το οποίο ολοκληρώθηκε το 2006. Τα έργα της περιέχουν ποικίλα θέματα από βιβλικά μέχρι εξωτικά.

Eduardo Relero:
Λίγα λόγια: Ο Eduard Relero εργάζεται κυρίως στην Ισπανία. Όντας φαντασιόπληκτος, τα έργα του από κιμωλία μοιάζουν να ξεπήδησαν από ιστορίες κάποιων βιβλίων και συχνά φαίνεται να έχουν μια ολόκληρη ιστορία πίσω τους.

Rod Tryon:
Λίγα λόγια: ο Rod Tryon και τα έργα του από κιμωλία κοσμούν τους δρόμους για περισσότερα από 20 χρόνια. Δοκίμασε την τέχνη του στα αναμορφικά σχέδια για πρώτη φορά το 1996. Υποστηρίζει πως τα έργα του έχουν σκοπό να ψυχαγωγούν το κοινό δημιουργώντας μια εικόνα που μοίαζει να έρχεται από το δρόμο ή ότι υπάρχει μία τρύπα στην άσφαλτο μπροστά στους περαστικούς. Ο ίδιος ευχαριστιέται τα έργα του όπως ο υπόλοιποι κάθε φορά.

Greg Brown:
Λίγα λόγια: Τα έργα του Greg Brown δεν είναι και πολύ εύκολα προσβάσιμα. Τεράστιες τοιχογραφίες που φαίνεται να ξεπηδούν από τους τοίχους στο θεατή προσπαθεί να ζωγραφίζει ο Brown, χρησιμοποιώντας την τεχνοτροπία του Νταλί. Τα θέματα των έργων του διαφέρουν και συνήθως αυτό έχει σχέση με τις απαιτήσεις των πελατών του.

Eric Grohe:
Λίγα λόγια: ο Eric Grohe ήταν επαγγελματία γραφίστας και εικονογράφος για δεκαετίες πριν τη μύησή του στις ελαιοτοιχογραφίες. Τα έργα του επίσης ξεπηδούν από τις επιφάνειες των τοίχων που ζωγραφίζει και κοσμούν χώρες από την Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι την Κουάλα Λουμπούρ, στην Μαλαισία.  Τα έργα του αντανακλούν την Αμερικάνικη φύση του όπως το αμερικάνικο ποδόσφαιρο έως γραφικές “all-american” πόλεις.

Daim:
Λίγα λόγια: ο Daim είναι ένας Γερμανός καλλιτέχνης γκράφιτι που ξεκίνησε το ψεκασμό το 1989 και δεν έχει σταματήσει από τότε. Έχει γίνει πια ένας από τους πιο περιζήτητους καλλιτέχνες στον κόσμο κι έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες για το ψεκασμό του μεγαλύτερου γκράφιτι στον κόσμο. Ο μόνος γκράφιτι καλλιτέχνης στη λίστα του άρθρου, ο Daim σχεδιάζει σε τοίχους εξωτερικών και εσωτερικών χώρων, πάνω σε οχήματα, σε animation ταινίες και σε γλυπτά.

That’s all folks!

[via]

World of Warcraft, η κοινώς το γνωστό σε όλους  WOW, το παιχνίδι σταθμός στα videogames στρατηγικής αναμένεται επιτέλους στην μεγάλη οθόνη! Ο σκηνοθέτης Σάμ Ράιμι, που μετουσίωσε το κλασικό εικονογραφημένο Spiderman σε κινηματογραφική ταινία, ανέλαβε την μεταφορά του διασημότερου παιχνιδιού στον κόσμο στο ¨μεγάλο πανί” !

Οι άνθρωποι της Blizzard Entertainment θεώρησανε ότι ο σκηνοθέτης των Spiderman θεωρείται ο καταλληλότερος για να ζωντανέψει κινηματογραφικά τον σκοτεινό και απολαυστικό κόσμο του Warcraft. Το Warcraft ,για όσους δεν γνωρίζουνε, είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής το οποίο έκανε την εμφάνισή του το 1994 και έχει περίπου 11,5 εκατομμύρια παίκτες το μήνα. Είναι ένα game μέσα στο οποίο έρχεται αντιμέτωπο το καλό με το κακό, ανάμεσα σε Orcs, Humans, Elves, Night Elves, Undeads, πλάσματα της φαντασίας που διεκδικούνε κόσμους της φαντασίας.

Ο ίδιος ο Ραίμι δήλωσε πως στον πυρήνα του, το Warcraft είναι μια φανταστική και γεμάτη περιπέτεια ιστορία. «Είμαι ενθουσιασμένος που θα εργαστώ με μια τόσο δυναμική ομάδα παραγωγής, που θέλουν να προσαρμόσουν το παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη».
Στην ανακοίνωση της η Blizzard αναφέρει πως «το πάθος του Ραίμι για το παιχνίδι είναι αδιαμφισβήτητο και είμαστε σίγουροι ότι θα δημιουργήσει ένα απίστευτο φιλμ, αντάξιο του φαινόμενου που λέγεται Warcraft».

Πάντως σε αρκετά διαδυκτιακά forum έχει “ανάψει” για τα καλά η συζήτηση ανάμεσα στους θαυμαστές του Warcraft σχετικά με την υπόθεση που θα δώσουν στην ταινία,το casting, ενώ πολλοί δεν διστάζουν να εκφράζουν τους φόβους τους ότι δεν θα είναι παρά μόνο μία ταινία πολέμου και θα χάσει οτιδήποτε φανταστικό το χαρακτηρίζει.
Η ομάδα παραγωγής πάντως θέλει να  δημιουργήσει μια ταινία η οποία θα προσελκύσει στις αίθουσες και κοινό το οποίο δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το παιχνίδι!

Αναμένουμε λοιπόν όλοι με ανυπομονησία την μεταφορά του μεγαλύτερου παιχνιδιού στρατηγικής στην ιστορία του videogaming στην μεγάλη οθόνη και ευχόμαστε το όλο casting και το σενάριό της να μας αφήσει με τις καλύτερες εντιπώσεις!

[via]

Επισκεφτείτε την ανεπίσημη ιστοσελίδα της ταινίας του World of Warcraft  φτιαγμένη από θαυμαστές της ταινίας για θαυμαστές.

That’s all folks

[via]

Κουραστήκατε από την αντιμετώπιση αδίστακτου λογισμικού και spyware; Έχετε δαπανήσει ώρες στην προσπάθεια να διαγράψετε κάποιο κακόβουλο λογισμικό; Φοβάστε μήπως κάνετε κάποιο κλίκ σε κάποια άγνωστη ιστοσελίδα; Ε ναι, τότε υπάρχει λύση

Ας ξεκινήσω εξηγώντας τι είναι το “Sandbox” στην ασφάλεια των Η/Υ:
Το Sandbox, είναι ένας μηχανισμός ασφαλείας για να διαχωρίζει τα τρέχοντα προγράμματα έτσι ώστε η μόλυνση του ενός να μην “εξαπλώνεται” πουθενά μέσα στο PC. Συχνά το “sandbox” χρησιμοποιείται για να εκτελέσουμε κάποιον κώδικα που βρίσκεται υπό ανάπτυξη, ή για να τρέξουμε ένα πρόγραμμα από προμηθευτές των οποίων η αξιοπιστία δεν είναι εξακριβωμένη.

Αυτό το πράμα ακριβώς κάνει και το Sandboxie:
τρέχει τα προγράμματά σας σε ένα απομονωμένο χώρο που τους εμποδίζει να κάνουν μόνιμες αλλαγές σε άλλα προγράμματα και δεδομένα στον υπολογιστή σας.

* Τα κόκκινα βέλη δείχνουν τις αλλαγές που απορρέουν από ένα πρόγραμμα που εκτελείται στον υπολογιστή σας.
* Το πλαίσιο με όνομα “Hard disk (no sandbox)” δείχνει τις αλλαγές από ένα πρόγραμμα που τρέχει κανονικά.
* Το πλαίσιο με όνομα “Hard disk (with sandbox)” δείχνει τις αλλαγές από ένα πρόγραμμα που τρέχει χρησιμοποιώντας το Sandboxie.

Το animation δείχνει ότι το Sandboxie μπορεί να παρακολουθήσει τις αλλαγές και να τις απομονώσει μέσα σε ένα “sandbox”, που στην εικόνα μας είναι το κίτρινο ορθογώνιο. Επίσης καταδεικνύει πώς η ομαδοποίηση των αλλαγών κάνει πολύ ευκολότερη τη διαδικασία διαγραφής τους με τη μία.

Τα οφέλη από το Sandboxie ή κάποιου απομονωτικού “sandbox“:
-Ασφαλής περιήγηση στο Ίντερνετ: η εκτέλεση του προγράμματος περιήγησης στο Web υπό την προστασία του Sandboxie σημαίνει ότι όλο το κακόβουλο λογισμικό που θα κατεβάσει το πρόγραμμα περιήγησης είναι παγιδευμένο στο “sandbox” και μπορεί να απορρίπτεται εύκολα και γρήγορα.
-Ενίσχυση προστασίας των προσωπικών δεδομένων: το ιστορικό περιήγησης, τα cookies και τα αποθηκευμένα προσωρινά αρχεία που συλλέγονται κατά τη διάρκεια κάποιας περιήγησης μένουν μέσα στο “sandbox” και δεν διαρρέουν στα Windows.
-Ασφαλή E-mails: ιοί και κάποιο κακόβουλο λογισμικό που μπορεί να κρύβονται στα e-mails σας, δε μπορούν να ξεφύγουν από το “sandbox” κι έτσι δε μπορούν να μολύνουν το πραγματικό σας σύστημα.
-Καθαρά Windows: Εγκαταστείτε κάποιο πρόγραμμα μέσα στο “sandbox” κι έτσι αποφύγετε οποιαδήποτε πιθανότητα υπάρχει να μολυνθεί το σύστημά σας απ’ αυτό.

Κατεβάστε το Sandboxie:

Sandboxie 3.40 (Shareware – κυκλοφόρισε στις 30 Σεπτεμβρίου 2009):  κάντε κλίκ εδώ για να δείτε τις αλλαγές από παλαιότερες εκδόσεις.

Download: Sandboxie Installer 3.40 (Windows 2000, XP, 2003, Vista, 7; 32-bit μόνο) [~620 KB]:

από τη Brothersoft ή από το Sandboxie.com.

Αναβάθμιση: Αν έχετε κάποια παλαιότερη έκδοση εγκατεστημένη τότε απλά αφήστε το installer να την αναβαθμίσει διαγράφωντάς τη.

Windows 2000: Μπορεί να χρειαστεί να εγκαταστήσετε το GDIPLUS.DLL εάν δεν το έχετε ήδη.

Windows 64-bit: Δεν υποστηρίζονται.

Επισκευθείτε την ιστοσελίδα του Sandboxie για οποιαδήποτε άλλη απορία σχετικά με το πρόγραμμα.

That’s all folks!

Μερικά λόγια για το studio: Ο Γιώργος Μαυρίδης γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη όπου και κατοικεί. Σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με τη τέχνη της δερματοστιξίας (tattoo) εφαρμόζοντας και γνώσεις που είχε αποκτήσει αρχικά ως graffiti artist. Το 1999 ανοίγει το πρώτο του studio στον Πειραιά, το οποίο εγκαταλείπει μετά από διάστημα επτά μηνών, για να εγκατασταθεί, μόνιμα πλέον, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το 2007, και μετά από μία επιτυχημένη πορεία οκτώ χρόνων, μεταφέρει το κατάστημα του από την οδό Μητροπόλεως 78, όπου στεγαζόταν, στην οδό Γεωργίου Θεοχάρη 5-7 (κάντε κλικ εδώ για τον χάρτη) όπου βρίσκεται σήμερα μαζί με την Tattooligans ομάδα του.

Οι Tattooligans είναι οι: George Mavridis, John Bogatinis, Live2, Delos και John Dais. Επισκέψεις πραγματοποιούνται μόνο με ραντεβού. Το τηλέφωνο είναι 2310-283182. Το κατάστημα λειτουργεί από Δευτέρα έως Σάββατο 12:00 – 20:00, εκτός από τους καλοκαιρινούς μήνες Ιούνιο, Ιούλιο, Άυγουστο όπου λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή 12:00 – 20:00.

Tattooligans, a life story…

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτειτε το site του studio κάνοντας κλίκ εδώ.

Ο Dub FX (ή αλλιώς Benjamin Stanford) δεν είναι μόνο μουσικός παραγωγός αλλά και καλλιτέχνης των δρόμων. Βγαίνει στους δρόμους με σήμα κατατεθέν κάτι ειδικά πετάλια που του επιτρέπουν να χρησιμοποιεί λούπες κι εφέ σε συνδυασμό με τη φωνή του και το αποτελέσμα απλά εντυπωσιακό.
Κατάγεται από την St. Kilda της Αυστραλίας, και δημιουργεί περίπλοκους hip hop, reggae και drum ‘n’ bass ρυθμούς. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από μερικούς και ως dubstep.

Νοοτροπία και μουσική: πιστεύει πως είναι ένας ανεξάρτητος καλλιτέχνης, κάνοντας μόνο ζωντανές παραστάσεις και χρησιμοποιώντας ως μέσο προβολής του το ίντερνετ και όλες τις social-networking ιστοσελίδες (βλ. myspace, facebook κτλ) καθώς και τον απλό κοσμάκι, αυτό που λέμε “μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα”.

Οι στίχοι του πάλι, περιέχουν και χαρακτηρίζουν παγκόσμια γεγονότα, σχολιάζοντας το χάος που επικρατεί ενώ παράλληλα προτείνει μια εσωτερική επανάσταση μέσω της αυτοδιάθεσης και της δέσμευσης του καθενός.

Δισκογραφική δουλειά:
- Everythinks A Ripple (2009). Χαρακτηριστικό του άλμπουμ είναι ότι όλοι οι ήχοι που περιέχονται δημιουργήθηκαν από τον ίδιο χρησιμοποιώντας ένα Roland (εφέ & λούπες) πεντάλ.
- Live in the Street (2007). Είναι μια συλλογή από συναυλίες που έκανε σε κεντρικές πλατείες διάφορων χωρών.

Στις ζωντανές εμφανίσεις του πολλές φορές εμφανίζεται μαζί με μερικούς άλλους όπως την Flower Fairy και τον Woodnote (πάνω εικόνα).

Μερικά βίντεο για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται:

“Love Someone” live στο Bristol

“Flow” μαζί με τον Woodnote, live στο Bristol

Που θα βρείτε υλικό για τον Dub FX στο ίντερνετ:
- Dub FX bandcamp
- YouTube
- MySpace
- Facebook
- Twitter

That’s all folks

«Όταν ο κόσμος κοιμόταν και δεν ήθελε να ξυπνήσει, οι μεγάλοι θεοί έκαναν την συνέλευσή τους για να αποφασίσουν για τις δουλειές κι έτσι συμφώνησαν να φτιάξουν τον κόσμο και να φτιάξουν τους άντρες και τις γυναίκες. Και ήρθε στη σκέψη των περισσότερων από τους θεούς να φτιάξουν τον κόσμο και τους ανθρώπους και σκέφτηκαν να τους φτιάξουν και να είναι πολύ όμορφοι και να αντέχουν πολύ στο χρόνο και έτσι έφτιαξαν τους πρώτους ανθρώπους από χρυσάφι κι έμειναν ευχαριστημένοι οι θεοί γιατί οι άνθρωποι που έφτιαξαν ήταν λαμπεροί και δυνατοί. Αλλά τότε οι θεοί κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι δεν κουνιόντουσαν, έστεκαν πάντα χωρίς να περπατούν ή να δουλεύουν, γιατί ήταν πολύ βαριοί.

Κι έτσι συγκεντρώθηκε η κοινότητα των θεών για να βγάλει απόφαση πως θα λύσουν αυτό το πρόβλημα κι έτσι βγάλαν απόφαση να κάνουν κι άλλους ανθρώπους και τους έκαναν από ξύλο κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν το χρώμα του ξύλου και δούλευαν πολύ και πολύ περπατούσαν κι οι θεοί ήταν πάλι ευχαριστημένοι γιατί ο άνθρωπος πια δούλευε και περπατούσε κι ήταν πια έτοιμοι να πάνε να το γιορτάσουν, όταν κατάλαβαν πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ανάγκαζαν τους ανθρώπους από ξύλο να τους φορτώνονται στη πλάτη και να δουλεύουν γι’ αυτούς.

Κι έτσι οι θεοί είδαν ότι ήταν λάθος αυτό που έκαναν και έτσι κάθισαν να συμφωνήσουν για να δουν πως θα διορθώσουν την κατάσταση κι έτσι πήραν απόφαση να φτιάξουν ανθρώπους από καλαμπόκι, τους ανθρώπους τους καλούς, τους άντρες και τις γυναίκες τους αληθινούς, και πήγαν να κοιμηθούν κι έμειναν οι άνθρωποι από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, να δουν πώς να διορθώσουν τα πράγματα γιατί οι θεοί πήγαν για ύπνο.

Κι οι άνθρωποι από καλαμπόκι μίλησαν την γλώσσα την αληθινή για να βγάλουν απόφαση μεταξύ τους και φύγαν για τα βουνά για να δουν πώς να φτιάξουν έναν καλό δρόμο για όλους τους ανθρώπους».

Μου διηγήθηκε ο γερο-Αντόνιο πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ήταν οι πλούσιοι, με το λευκό το δέρμα, κι ότι οι άνθρωποι από ξύλο ήταν οι φτωχοί, με το σκούρο δέρμα, που δουλεύαν για τους πλούσιους και πάντα τους φορτώνονταν κι ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι κι οι άνθρωπο από ξύλο περιμένουν την άφιξη των ανθρώπων από καλαμπόκι, οι πρώτοι με φόβο κι οι δεύτεροι μ’ ελπίδα. Ρώτησα το γερο-Αντόνιο τι χρώμα ήταν το δέρμα των ανθρώπων από καλαμπόκι και μου ‘δειξε διάφορους τύπους καλαμποκιού, με διάφορα χρώματα, και μου ‘πε πως ήταν από όλα τα δέρματα, αλλά κανείς δεν ήξερε καλά, γιατί οι άντρες από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, δεν είχαν πρόσωπο…

Απόσπασμα από το βιβλίο Ιστορίες του γερο-Αντόνιο, του Subcomandante Insurgente Marcos, εκδόσεις ΡΟΕΣ, Αθήνα 2003 (σε μετάφραση Γιώργου Καρατζά)

Αυτή ήταν μια μικρή ιστορία στην ουσία που πιστεύω πως άξιζε να την κάνω ένα post. Η αλήθεια είναι πως μου την υπέδειξε ένα φιλαράκι, και φυσικά να πω ένα ευχαριστώ στο blog που το ανέβασε (nadaparanosotros)! Είχα επισκευθεί θυμάμαι αυτήν την ιστοσελίδα αρχικά για να ενημερωθώ για τους «Ζαπατίστας» (πιο αναλυτικά εδώ) και κατέληξα ένα συγκινημένο παιδάκι από αυτήν τη μικρή ιστορία του γερο-Αντόνιο
Γι’ αυτούς που δεν έβγαλαν άκρη, τι να πω.. “κοντά στο νού κ’ η γνώση”!

Ελπίζω να σας άρεσε
That’s all folks,